Δωρητές και ευεργέτες Χομορίτες Εκτύπωση
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator   
Τετάρτη, 18 Νοέμβριος 2009 12:48

Ο Δημήτριος Παπαχαράλαμπος.

Ο Δημήτριος Παπαχαράλαμπος είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα του χωριού μας και της περιοχής μας. Εργατικός και τολμηρός επιχειρηματίας, προικισμένος με ανθρωπιά και απαράμιλλη αγάπη για την πατρίδα του αναδείχθηκε ο μεγάλος ευεργέτης της Ναυπάκτου και του χωριού μας. Τα λαμπρά έργα, που κληροδότησε στο λαό μας, μένουν αθάνατα μνημεία πολιτισμού.

Γεννήθηκε το 1895 στη Χόμορη Ναυπακτίας. Άσκησε το επάγγελμα του γυρολόγου κοντά στον Περιστιάνο Παπαηλία. Πουλούσε κυρίως εικόνες Αγίων στην Πελοπόννησο. Σε κάποια εποχή ακολούθησε, μαζί με το Λυμπερο-Μήτρο, το Λυμπερο-Μιχάλη και τον Καπαρο-Μήτρο, το Λυμπερο-Γιώργο με τη γκάιδα και φτάσανε μέχρι τη Ρωσία.

Στο ισόγειο του σπιτιού του, (ήταν αυτό που έχει σήμερα ο Δήμαρχος Ανδρέας Δρόσος        ) , έφτιαξαν, μαζί με τον πατέρα του, ένα μπακάλικο, αλλά φαίνεται πως δεν πήγαινε καλά, γιατί σχεδόν δίπλα τους άνοιξε ίδιο μαγαζί και ο Μπαζονιολός. Παντρεύτηκε τη Βασιλική Ανδριοπούλου και αναζητώντας διέξοδο από τη φτώχεια, μαζί με τον Αντώνη Σωτ. Δρόσο και Γιάννη Αλ. Θεοφάνη, φτάνουν, άγνωστο πώς, στο Ρόττερνταμ και επιβιβάζονται στο πλοίο «ΠΕΤΕΡΣΜΠΟΥΡΓΚ». Στις 12 Απριλίου του 1907 αποβιβάστηκαν στην Αμερική. Ήταν τότε 22 ετών.

Στη Νέα Υόρκη ασχολήθηκε για μια πενταετία με διάφορες μικροεργασίες. Το 1909 εγγράφεται στη «ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ».

Το 1912 επέστρεψε στην Ελλάδα για να λάβει μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους. Δύο χρόνια αργότερα επιστρέφει στην Αμερική μαζί με τη γυναίκα του. Εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου στην 6η Λεωφόρο, στους 27 δρόμους άνοιξε το ανθοπωλείο: “wholesale & retail Floral Market”. Πενήντα σχεδόν χρόνια σκληρής δουλειάς και αιματηρής οικονομίας ήταν αρκετά για να δημιουργήσει αξιόλογη περιουσία.

Παρά το γεγονός, ότι το χρήμα μεταβάλλει τους χαρακτήρες των ανθρώπων, ο Παπαχαράλαμπος αποτελεί εξαίρεση. Ενώ στη ζωή του η συγκέντρωση του χρήματος υπήρξε αυτοσκοπός μέχρι υπερβολής, η χρησιμοποίησή του παίρνει κοινωνική κατεύθυνση και ένα μεγάλο μέρος το διαθέτει, για να ωφελήσει το κοινωνικό σύνολο και κυρίως τη νεολαία ( ο ίδιος δεν είχε παιδιά). Αγάπησε τη νεολαία, την πατρίδα και τους ανθρώπους. Περισσότερο όμως απ’ όλα αγάπησε την εργασία. Η εργατικότητά του υπήρξε παροιμιώδης. Η εργασία για τον Παπαχαράλαμπο ήταν αξία, μια αξία και ένας σκοπός, που δυστυχώς λείπει από το εκπαιδευτικό σύστημα αυτής της χώρας. Τον Αύγουστο του 1961 τον συνόδεψαν στην τελευταία του κατοικία ελάχιστοι, σε σχέση με το μέγεθος του ανθρώπου, συμπολίτες του.

Η πολιτεία τον τίμησε ανακηρύσσοντάς τον με Β.Δ. Εθνικό Ευεργέτη. O Γενικός Πρόξενος Κ. Μηλιαρέσης εκ μέρους της Ελληνικής Πολιτείας του απένειμε στη Ν. Υόρκη, σε ειδική εκδήλωση, το παράσημο του “Φοίνικος” και αυτό του “Γεωργίου του Α’” και ανακηρύχτηκε Εθνικός Ευεργέτης. Ο Δήμος της Ναυπάκτου έδωσε το όνομά του σε κεντρική πλατεία της πόλης όπου ανέγειρε και προτομή του Ευεργέτη. Πέθανε στη Ναύπακτο τον Αύγουστο του 1961.

Ο Δημήτριος Γεωρ. Λυμπέρης.

Ο Δημήτριος Λυμπέρης ή Λμπερο-Μήτρος γεννήθηκε το 1891. Έφηβος και πριν φύγει για την Αμερική υπήρξε μέλος της μουσικοπαρέας που είχε δημιουργήσει ο πατέρας του, ο Γεώργιος Λυμπέρης με την περιλάλητη γκάιδα του. Έφυγε από τη Χόμορη για την Αμερική το 1906 σε ηλικία 18 ετών. Στις 13 Μαρτίου του 1906, στο λιμάνι της Χάβρης της Γαλλίας, επιβιβάστηκε στο καράβι «Hudson”. Τα πρακτορεία τους έστελναν σε διάφορα λιμάνια της Ευρώπης και από εκεί έμπαιναν σε κλεισμένη θέση διερχόμενου πλοίου. 800X600--ASZ0019

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1912-13 και έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους. Στο διάστημα αυτό νυμφεύτηκε την Αλεξάνδρα Μιχαήλ Χαντζή και έφυγε μόνος του για την Αμερική. Αργότερα πήρε και την γυναίκα του. Το 1929 κατασκεύασε, στη μνήμη της μητέρας του, το καμπαναριό. Επισκέφτηκε το χωριό το 1952 και ανάθεσε στον Αθανάσιο Δρόσο την κατασκευή εκ νέου του πεσμένου σχολείου.

Στην Αμερική διατηρούσε ανθοπωλείο χοντρικής πώλησης στην 6η λεωφόρο και στους 28 δρόμους. Ένα μέρος των χρημάτων του διέθεσε για φιλανθρωπικά και κοινωφελή έργα στο χωριό του. Πολλοί συγχωριανοί μας έχουν βοηθηθεί κατά καιρούς από το Δημήτριο Λυμπέρη. Άφησε απόγονο το Γιώργο Λυμπέρη, που ζει μόνιμα στην Αμερική, στο Μπρονξ Βιλλ.

Ο Δημήτριος Παπαχαράλαμπος και ο Δημήτριος Λυμπέρης ξεχωρίζουν, γιατί πρόσφεραν τον ιδρώτα τους στη «μάνα» τους, που σαν κακιά μητριά, τους πέταξε στο δρόμο, στο άνθος της νεότητάς τους. Η στάση τους αυτή υψώνει τους ίδιους πάνω απ’ τα ανθρώπινα και τιμά ιδιαίτερα το χωριό μας. Άνθρωποι πανέξυπνοι και διορατικοί, επέστρεψαν να εκπληρώσουν τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις και να πολεμήσουν τότε, που θα μπορούσαν να μείνουν απλοί παρατηρητές. Είδαν τα χάλια της «μάνας» πατρίδας και το συννεφιασμένο ορίζοντα της Ευρώπης, τη συμπόνεσαν, την «έκλεισαν στην καρδιά» τους και έφυγαν. Πάλεψαν σκληρά και ο αγώνας αυτός τους χάρισε την αρχοντιά να νοιάζονται για μας, για την Παιδεία και τον Πολιτισμό μας. Αυτοί είναι οι πραγματικοί άρχοντες: Δημιουργούν με τον ιδρώτα τους και προσφέρουν με την καρδιά τους.

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 04 Φεβρουάριος 2011 16:48